شماره تلفن کانادا — بدون KYC، پرداخت با کریپتو.

کانادا کد کشور +1 را با ایالات متحده تحت طرح شماره‌گذاری آمریکای شمالی (NANP) به اشتراک می‌گذارد، به این معنی که شماره‌های کانادایی و آمریکایی بر اساس کد کشور قابل تشخیص نیستند — آن‌ها تنها با کد منطقه از هم متمایز می‌شوند. کمیسیون رادیو-تلویزیون و مخابرات کانادا (CRTC) شماره‌گذاری، مجوز اپراتور و حمایت از مصرف‌کننده را تنظیم می‌کند. شماره‌های کانادایی از فرمت استاندارد NANP پیروی می‌کنند: +1 NXX-NXX-XXXX، که سه رقم اول کد منطقه را تشکیل می‌دهند. کدهای منطقه اصلی شامل ۴۱۶ و ۶۴۷ برای تورنتو، ۶۰۴ و ۷۷۸ برای ونکوور، ۵۱۴ و ۴۳۸ برای مونترال، ۴۰۳ و ۵۸۷ برای کلگری و ۶۱۳ برای اتاوا هستند. کانادا جمعیت مهاجر بزرگی با پیوندهای قوی به جنوب آسیا، شرق آسیا و کارائیب دارد که تقاضا برای شماره‌های محلی را در میان تازه‌واردانی که امور بانکی، خدمات دولتی و ارتباطات کارفرمایی را مدیریت می‌کنند ایجاد می‌کند. یک شماره کانادایی همچنین توسط کسب‌وکارهای مستقر در آمریکا که خواهان حضور کانادایی متمایز هستند، یا توسط افرادی که به یک شماره محلی برای پلتفرم‌هایی مانند Interac e-Transfer، Kijiji یا درگاه‌های دولتی کانادا نیاز دارند مورد استفاده قرار می‌گیرد. از آنجایی که کانادا و آمریکا +1 را به اشتراک می‌گذارند، برخی خدمات ممکن است بین دو کشور تمایز قائل نشوند — اینکه این مزیت است یا محدودیت به خدمات خاص بستگی دارد.

• شماره‌های کانادایی از فرمت NANP به صورت +1 NXX-NXX-XXXX استفاده می‌کنند که از نظر ساختار با شماره‌های آمریکایی یکسان است — کد منطقه کشور را متمایز می‌کند.
• تورنتو از کدهای منطقه ۴۱۶، ۶۴۷ و ۴۳۷ استفاده می‌کند؛ ونکوور از ۶۰۴ و ۷۷۸؛ مونترال از ۵۱۴ و ۴۳۸.
• شماره‌های کانادایی پس از کد کشور ۱۰ رقم دارند و همیشه به صورت سه گروه سه-سه-چهار رقم نوشته می‌شوند.